Moedige moeders

Tijdens mijn ‘ontmoetingsdag Europa’, op zaterdag 17 september jl. had ik de eer om de Europese Burgerschapsprijs uit te reiken. Deze prijs is vergelijkbaar met ‘het lintje’, zoals dat in Nederland kennen. Met dien verstande dat slechts aan 30 á 40 personen over heel Europa deze onderscheiding jaarlijks ten deel valt. Het Europees Parlement wil hiermee gewone burgers in de spotlight zetten. Een uitstekend initiatief, zeker nu Europa en de Euro zozeer onder druk staan. Een unieke onderscheiding dus. De prijs is twee weken geleden uitgereikt aan Jacques Groffen uit Breda. Een Brabander met een mooie staat van dienst, vooral in het verbeteren van de samenwerking aan onze zuidelijke landsgrens met Vlaanderen. Maar één ding springt er voor mij uit. Jacques zet zich in de voor de ‘Moedige Moeders’.

En daar wil ik het vandaag over hebben. Moedige Moeder wordt je nooit van harte. De moedige moeders hebben drie zaken gemeen hebben:

1. Zij hebben een kind dat verslaafd is geraakt aan drugs.

2. Zij hebben het probleem onderkend en met vallen en opstaan hun weg gevonden langs de hulpinstellingen.

3. Zij hebben de moed en de energie om erover te vertellen, vooral om dit voor anderen te voorkomen en waar nodig te helpen.

Dit vergt moed. De moed om het probleem te erkennen, maar ook om hulp te zoeken. Dat klinkt eenvoudig. Maar realiseer u hoe uw omgeving zou reageren wanneer het bekend zou worden dat uw zoon of dochter verslaafd is. Hoe zou de buurman reageren? De familie, de sportclub: “Heb je het al gehoord?”… Het is normaal en menselijk hiervoor bang te zijn. Moeilijk voor jezelf en moeilijk voor je kind. De Moedige Moeders zijn enkele jaren geleden gestart in Volendam en spelen inmiddels een belangrijke rol in de strijd tegen drugs en willen stem geven aan het leed dat meestal niet zichtbaar is. Inmiddels zijn er ook in Brabant groepen ontstaan, zoals in Valkenswaard, Bernheze en Rucphen. De moedige moeders hebben één centrale wens : een drugsvrije toekomst voor onze jongeren. Zij weten hoe destructief verdovende middelen kunnen zijn en getuigen erover. Drugs en drank zijn overal. Belangrijk is te weten dat softdrugs onschuldig lijken, maar in de afgelopen jaren steeds sterker zijn geworden. Van incidenteel gebruik komt men in een verslaving, die jongeren vaak een hele tijd kunnen verbergen. In een aantal gevallen komt het van kwaad tot erger en wordt het gewone leven er door verstoord. Schoolprestaties nemen af, hun leven verandert helemaal. De

Moedige Moeders vertellen vooral hun eigen verhaal. Elke verslaafde heeft namelijk een eigen aanleiding en een eigen verhaal. Soms fungeren de moeders enkel als uitlaatklep of luisterend oor, altijd met de intentie om te voorkomen dat het met andere jongeren zover komt. De gedecoreerde Jacques Groffen heeft het werk van de Moedige Moeders onder mijn aandacht gebracht. We hebben met hen gesproken op een openbare bijeenkomst in de Druiventros in Berkel Enschot. Ook heb ik hen in Brussel in het Europees Parlement ontvangen. Hun bezoek heeft ook daar indruk gemaakt. Het wordt tijd dat politici van alle partijen gaan luisteren naar hun verhaal. Nederland speelt een geheel eigen rol in het drugsbeleid. Nederland is Europees kampioen gedogen; dat is waar de Moedige Moeders voor waarschuwen. Het Nederlands drugsbeleid heeft juist in de grensgebieden tot veel overlast geleid.

Wist U dat tot voor kort tienduizenden drugstoeristen elk weekeinde de grens overkwamen? Steden als Maastricht en Venlo, Roosendaal en Bergen op Zoom en ook Terneuzen is dit te gortig geworden. Het is geen lolletje dat je wijk wordt bezocht door drugstoeristen, met enigste doel hun goedje te scoren. Jacques Groffen heeft zich hiertegen gekeerd. Hij heeft mij op diverse werkbezoeken naar deze gemeenten meegenomen. Talloze gesprekken zijn gevoerd met de buurtbewoners, met de gemeentebesturen en in Den Haag. Met de sluiting van veel coffieshops als resultaat. Daar mogen we hem en de velen anderen die daaraan hebben meegewerkt dankbaar voor zijn. Maar we zijn er nog niet. Het geluid van de Moedige Moeders is uiterst actueel en roept op te een meer restrictief drugsbeleid in ons land. Het beste aantal coffieshops in Nederland is nul coffieshops, zo is hun stelling.

Lambert van Nistelrooij

www.lambertvannistelrooij.eu
www.twitter.com/lvnistelrooij

Met mij in discussie over dit onderwerp? wordt dan lid van de linkedin-groep ‘Europa Dichtbij’!

Bescherming van kinderen op internet prioriteit

‘Eindelijk!’ Dat is wat ik dacht toen ik verleden week vernam dat deskundigen van het SCP de noodklok luidden ten aanzien van de privacy van kinderen op internet. ‘Nu begrijpt men de ernst’.

 In Europa ben ik reeds anderhalf jaar bezig geweest om het onderwerp op de agenda te zetten om onze eigen Eurocommissaris, mevrouw Kroes, en bedrijven zoals Facebook tot actie aan te zetten. De constateringen van het SCP sluiten aan bij de analyse die wij in Europa in 2010 hebben gemaakt. Onze conclusie destijds: De richtlijnen voor de privacy van burgers in het dataverkeer zijn hopeloos verouderd. U zult versteld staan, maar de meeste recente Europese richtlijn dateert van 1995, uit het pré-internet tijdperk zo te zeggen. Het is een mooi voorbeeld van hoe Europa moeite heeft bij de tijd te blijven. Terwijl de Europarlementariërs met Ipads door de gangen van het Europarlement lopen, hebben wij nog regels die gebaseerd zijn op data-uitwisseling via post, telefoon en fax.

 Naïviteit

Met de komst van internet en social media zoals Hyves, Facebook en Linkedin is de manier zoals wij met privacy en persoonlijke gegevens omgaan structureel veranderd. In veel opzichten is deze ontwikkeling positief geweest. Het privacy probleem is nog ernstiger dan door het SCP voorgesteld. Het SCP geeft aan dat 15% van de kinderen tussen de 9 en 16 jaar seksuele berichten en foto’s ontvangt. De oplossing zou liggen bij meer voorlichting.

Natuurlijk is voorlichting een middel om veel ongewenste situaties tegen te gaan, maar het is naïef te denken dat enkel met voorlichting het probleem wordt opgelost. Wat mij betreft moet de veiligheid van kinderen op internet beter geregeld worden. In een ongereguleerde omgeving kunnen kinderen niet alleen schade ondervinden door hun eigen acties, maar ook omdat kwaadwillenden vrij spel hebben.

 Zelfregulering werkt niet

De Europese Commissie tot op heden aangestuurd op zelfregulering. Deze zelfregulering heeft tot op heden weinig opgeleverd. Mijn oproep aan Facebook in 2010, om pagina’s van minderjarigen standaard niet-openbaar te laten zijn, bleef zonder reactie. Bedrijven zoals Facebook verdienen meer geld bij een goter aantal hits op hun sites. Inperking is in hun kringen dus niet populair. Het is mijn stellige overtuiging dat dit tot de primaire taak van overheden behoort: het gaat immers om de privacy van onze burgers. En die verantwoordelijkheid kan niet zomaar worden afgeschoven op commerciële partijen. Daarom pleit ik, naast voorlichting, voor nieuwe Europese richtlijnen voor gegevensbescherming. Het is belangrijk dit in Brussel aan te pakken. Dezelfde problemen doen zich immers ook voor in andere Europese landen. Wij moeten voorkomen dat er een lappendeken van nationale privacywetgevingen op dit punt ontstaat. Het probleem is internationaal, de oplossing ook.